ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមលិចបាត់ពីជើងមេឃ ជំនួសមកវិញនូវភាពងងឹតស្លុប និងខ្យល់ត្រជាក់បោកបក់មកប៉ះស្បែកគួរឱ្យព្រឺសម្បុរ។ សិលា ជាបុរសម្នាក់ដែលចូលចិត្តធ្វើដំណើរផ្សងព្រេងម្នាក់ឯង។ ដោយសារតែរថយន្តរបស់គេមានបញ្ហាម៉ាស៊ីននៅពាក់កណ្តាលផ្លូវឆ្ងាយពីទីក្រុង គេក៏បង្ខំចិត្តចូលសម្រាកក្នុងផ្ទះសំណាក់ចាស់មួយ ដែលស្ថិតនៅដាច់ស្រយាលពីភូមិអ្នកស្រុក។
ផ្ទះសំណាក់នោះមានសភាពទ្រុឌទ្រោម ជញ្ជាំងធ្វើពីឈើខ្មៅងងឹត ហើយអ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុតនោះគឺ ដើមជ្រៃធំមួយ ដែលដុះនៅចំពីមុខផ្ទះសំណាក់នោះតែម្តង។ មែកធាងរបស់វាវែងៗ លូនក្រងិចក្រងក់ដូចជាដៃបិសាចដែលកំពុងរង់ចាំចាប់ចំណី។
នៅពេលសិលាដើរចូលទៅដល់ខាងក្នុង គេបានជួបនឹងបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលជាអ្នកមើលការខុសត្រូវ។ បុរសនោះមានភ្នែកម្ខាងខ្វាក់ ហើយទឹកមុខស្លេកស្លាំងគ្មានឈាម។ គាត់បានហុចសោបន្ទប់លេខ ៤០៤ ឱ្យសិលា រួចនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗថា៖ «យប់នេះ បើឮសម្លេងអ្វីនៅខាងក្រៅបន្ទប់ ឬឮសម្លេងយំនៅក្រោមដើមជ្រៃ ដាច់ខាតកុំបើកបង្អួចមើលឱ្យសោះ...»
សិលាសើចតិចៗក្នុងចិត្ត គិតថាបុរសចំណាស់នោះប្រហែលជាចង់បន្លាចភ្ញៀវលេងតាមទម្លាប់អ្នកស្រែ។ គេដើរឡើងទៅបន្ទប់របស់គេទាំងហត់នឿយ។ បន្ទប់លេខ ៤០៤ មានក្លិនផ្អូមៗ ដូចជាក្លិនសាកសពដែលគេទុកចោលយូរថ្ងៃ។ នៅលើជញ្ជាំង មានស្នាមឆ្កូតអុជៗ ហើយបង្អួចឈើចាស់នោះបិទមិនជិតឡើយ។
សិលាដេកមិនលក់សោះ។ សំឡេងខ្យល់បក់ប៉ះស្លឹកជ្រៃនៅខាងក្រៅ ឮសូរ «ស៊កស៊ក... ស៊កស៊ក...» ដូចជាមនុស្សកំពុងដើរជុំវិញផ្ទះ។ ស្រាប់តែនៅវេលាម៉ោង ១២ អធ្រាត្រ គេបានឮសម្លេងស្រីម្នាក់យំខ្សឹកខ្សួល។ សម្លេងនោះចេញមកពីក្រោមបង្អួចបន្ទប់របស់គេ។
ដោយក្ដីចង់ដឹង និងភ្លេចបណ្តាំបុរសចំណាស់ សិលាក៏ក្រោកឈរ រួចដើរទៅបើកបង្អួចយឺតៗ។ នៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ស្រអាប់ គេបានឃើញស្រីម្នាក់ស្លៀកឈុតស សក់វែងអន្លាយគ្របមុខ កំពុងអង្គុយបោសស្លឹកឈើនៅក្រោមដើមជ្រៃនោះ។ អ្វីដែលរន្ធត់បំផុតគឺ នាងមិនមែនប្រើអំបោសទេ ប៉ុន្តែនាងកំពុងប្រើ ក្រចកដៃវែងៗ របស់នាង កោសដីបោសស្លឹកឈើទាំងនោះ ឮសូរ «ក្រក... ក្រក...»។
ភ្លាមនោះ ស្រីម្នាក់នោះក៏ងើបមុខឡើងយឺតៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងគ្មានភ្នែក គ្មានច្រមុះ មានតែមាត់ដ៏ធំដែលកំពុងហូរឈាមខ្មៅអុជៗ។ នាងសម្លឹងមកសិលា រួចបញ្ចេញសំណើចយ៉ាងគ្រលួចដែលធ្វើឱ្យសិលាភ័យញ័ររន្ធត់ ស្ទើរគាំងបេះដូង។ គេប្រញាប់បិទបង្អួច រួចរត់ទៅដេកគ្របភួយជិតឈឹង។
ខណៈពេលដែលគេកំពុងដេកញ័រនៅក្រោមភួយ គេមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងត្រជាក់ៗ កំពុងប៉ះជើងរបស់គេ។ សិលាបើកភួយមើលតិចៗ ក៏ស្រាប់តែឃើញដៃខ្មៅក្រញីងមួយកំពុងលូនចេញពីក្រោមគ្រែ។ មិនមែនមានតែមួយទេ គឺមានដៃជាច្រើនកំពុងលូកមកចាប់ជើងគេ។
សិលារត់សំដៅទៅទ្វារដើម្បីចាកចេញ ប៉ុន្តែទ្វារនោះត្រូវបានចាក់សោពីខាងក្រៅជាប់។ គេបែរមកវិញ ក៏ឃើញស្រីម្នាក់ដែលនៅក្រោមដើមជ្រៃអម្បាញ់មិញ កំពុងឈរនៅជ្រុងបន្ទប់។ នាងនិយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ស្រ៊ឹបថា៖ «ឯងមកជំនួសកន្លែងយើងហើយ... ដើមជ្រៃនេះត្រូវការឈាមថ្មី...»
សិលាស្រែកខ្លាំងៗ រហូតដល់សន្លប់បាត់ស្មារតី។ លុះព្រឹកឡើង គេដឹងខ្លួនឡើងវិញនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ។ ប៉ូលិសបានប្រាប់គេថា គេត្រូវបានអ្នកភូមិប្រទះឃើញសន្លប់នៅក្រោមដើមជ្រៃមុខផ្ទះសំណាក់ដែលបោះបង់ចោលជាង ១០ ឆ្នាំមកហើយ។
តាមពិតទៅ ផ្ទះសំណាក់នោះធ្លាប់មានរឿងឃាតកម្មដ៏សាហាវមួយ កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន មានបុរសម្នាក់បានសម្លាប់ស្រីម្នាក់ដែលជាអ្នកបោសសម្អាត រួចយកសាកសពនាងទៅកប់ក្រោមដើមជ្រៃនោះ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក វិញ្ញាណនាងមិនដែលទៅណាឆ្ងាយឡើយ គឺតែងតែរង់ចាំអូសទាញអ្នកធ្វើដំណើរដែលមិនស្ដាប់បង្គាប់ ឱ្យទៅនៅជាមួយនាង។
សិលាបានពិនិត្យមើលដៃរបស់ខ្លួនឯង ក៏ឃើញមានស្នាមជាំខ្មៅជារូបរាងដៃមនុស្ស ចាប់ជាប់នៅកជើងរបស់គេ។ ទោះបីជាគេរួចជីវិតមែន ប៉ុន្តែរៀងរាល់យប់ឱ្យតែគេបិទភ្នែកដេក គេតែងតែឮសម្លេងកោសដី «ក្រក... ក្រក...» និងក្លិនផ្អូមសាកសពនៅក្បែរត្រចៀកជានិច្ច។