កាលពីព្រេងនាយ មានអាណាចក្រមួយដ៏រុងរឿង សម្បូរទៅដោយធនធានធម្មជាតិ និងប្រជាជនរស់នៅប្រកបដោយសេចក្ដីសុខ។ នៅក្បែរព្រំប្រទល់នៃអាណាចក្រនោះ មានភូមិមួយតូចដែលមានឈ្មោះថា "ភូមិសុខសាន្ត"។ នៅទីនោះ មានយុវជនម្នាក់ឈ្មោះ សុភ័ក្ត្រ។ សុភ័ក្ត្រ ជាកូនកំព្រាឪពុកម្ដាយតាំងពីតូច ប៉ុន្តែគេជាមនុស្សដែលមានចិត្តបុណ្យ សុភាពរាបសារ និងចូលចិត្តជួយយកអាសាអ្នកដទៃបំផុត។
ថ្ងៃមួយ ខណៈពេលដែលសុភ័ក្ត្រកំពុងដើររកអុសនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ គេបានឮសម្លេងយំយ៉ាងស្រួយស្រែះចេញពីក្នុងគុម្ពោតព្រៃ។ ដោយក្ដីអាណិត គេក៏វែកស្មៅមើល ក៏ស្រាប់តែឃើញសត្វបក្សីដ៏ស្រស់ស្អាតមួយក្បាល ដែលមានរោមពណ៌មាសភ្លឺចិញ្ចាច ប៉ុន្តែស្លាបម្ខាងរបស់វាត្រូវព្រួញបាញ់ដាច់ធ្លាក់ឈាមស្រោច។ សត្វបក្សីនោះសម្លឹងមកសុភ័ក្ត្រដោយភ្នែកអង្វរករ។
សុភ័ក្ត្រមិនបង្អង់យូរ គេប្រញាប់បេះស្លឹកឈើមកបុកធ្វើជាថ្នាំ រួចយកក្រណាត់អាវរបស់ខ្លួនមកបង់របួសឱ្យបក្សីនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ គេបាននាំយកបក្សីនោះមកផ្ទះ ចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សា និងចែករំលែកអាហារតិចតួចដែលគេមានឱ្យវាស៊ីរាល់ថ្ងៃ។ គេដាក់ឈ្មោះឱ្យវាថា "មាស"។
ក្រោយពីរបួសបានជាសះស្បើយ "មាស" មិនបានហើរទៅណាឡើយ។ យប់មួយ ខណៈដែលសុភ័ក្ត្រកំពុងសម្រាកលក់ ស្រាប់តែមានពន្លឺពណ៌មាសជះពេញផ្ទះស្លឹកតូចរបស់គេ។ សត្វបក្សីនោះបានប្រែកាយទៅជាទេពអប្សរដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់។ នាងបានប្រាប់សុភ័ក្ត្រថា៖ «អ្នកកំលោះ អើយ! យើងគឺជា រតនៈបក្សី ជាអ្នកថែរក្សាព្រៃភ្នំនេះ។ ដោយសារតែចិត្តមេត្តារបស់អ្នកដែលបានជួយសង្គ្រោះជីវិតយើង យើងនឹងផ្ដល់ពរជ័យឱ្យអ្នក។ រាល់ពេលដែលអ្នកធ្វើអំពើល្អ ចូរអ្នកមកកាន់ដើមជ្រៃធំនៅកណ្ដាលព្រៃ រួចបួងសួង នោះបំណងប្រាថ្នារបស់អ្នកនឹងក្លាយជាការពិត»។
និយាយរួច ទេពអប្សរក៏បាត់ខ្លួនទៅ ជំនួសមកវិញដោយសត្វបក្សីមាសដេកនៅក្បែរខ្លួនសុភ័ក្ត្រដូចដើម។
ដំណឹងអំពីសំណាងរបស់សុភ័ក្ត្រ ចាប់ផ្ដើមល្បីរន្ទឺដល់ត្រចៀកមន្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះ ជ័យ ដែលជាមនុស្សលោភលន់ និងកាចសាហាវ។ ជ័យចង់បានសត្វបក្សីមាសនោះណាស់ ព្រោះគេជឿថាវាជាសត្វនាំលាភសក្ការៈមហាសាល។ ជ័យបានបញ្ជាឱ្យកូនចៅទៅចាប់យកបក្សីមាសពីផ្ទះសុភ័ក្ត្រ និងគំរាមសម្លាប់សុភ័ក្ត្រចោល។
នៅពេលបក្សីមាសត្រូវគេចាប់បង្ខំឱ្យនៅក្នុងទ្រុងមាសក្នុងភូមិគ្រឹះដ៏ស្កឹមស្កៃ វាមិនដែលហើរបញ្ចេញសំឡេង ឬបង្ហាញឫទ្ធិអំណាចអ្វីឡើយ។ វាមានសភាពស្រពោនស្លេកស្លាំង។ ជ័យខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ក៏បញ្ជាឱ្យកូនចៅយកបក្សីនោះទៅដុតសម្លាប់ចោលនៅមុខផ្ទះសុភ័ក្ត្រ ដើម្បីបំបាក់មុខយុវជនចិត្តល្អរូបនេះ។
នៅពេលភ្លើងកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ សុភ័ក្ត្របានត្រឹមតែអង្គុយសំពះបួងសួងដល់វត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិ សូមឱ្យសត្វស្លូតត្រង់បានរួចជីវិត។ ភ្លាមនោះ ស្រាប់តែមានពពកខ្មៅបក់បោកមក បង្អុរភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំងរលត់ភ្លើងអស់។ សត្វបក្សីមាសបានហើរចេញពីគំនរភ្នក់ភ្លើង រួចហោះឡើងលើមេឃ ប្រែរូបរាងធំមហិមា។
សំឡេងបក្សីនោះបន្លឺឡើងដូចផ្គរលាន់៖ «អ្នកដែលលោភលន់ នឹងត្រូវវិនាសដោយសារក្ដីលោភ។ អ្នកដែលមានចិត្តល្អ នឹងត្រូវការពារដោយបុណ្យបារមី!»
រំពេចនោះ ដីនៅក្រោមជើងរបស់មន្ត្រីជ័យ និងបក្សពួក ក៏ស្រុតចុះក្លាយជាវាលភក់លេបត្របាក់ពួកគេបាត់អស់។ ចំណែកឯកន្លែងដែលសុភ័ក្ត្រឈរ ស្រាប់តែមានផ្កាឈូកពណ៌មាសយក្សមួយដុះឡើង ទ្រទ្រង់រូបគេឱ្យខ្ពស់ផុតពីគ្រោះថ្នាក់។
ក្រោយពីហេតុការណ៍នោះមក បក្សីមាសក៏ហោះទៅទំលើផ្កាឈូកយក្សនោះ រួចក្លាយទៅជាថ្មភ្នំដ៏ធំមួយដែលមានរាងដូចផ្កាឈូកកំពុងរីក។ អ្នកស្រុកក៏ហៅភ្នំនោះថា "ភ្នំផ្កាឈូក"។ សុភ័ក្ត្រត្រូវបានអ្នកភូមិគោរពស្រឡាញ់ និងតែងតាំងជាមេភូមិដឹកនាំអ្នកស្រុកដោយធម៌មេត្តា។ គេតែងតែរំលឹកកូនចៅថា "ទ្រព្យសម្បត្តិអាចនឹងបាត់បង់ ប៉ុន្តែអំពើល្អដែលយើងសាង នឹងនៅជាប់ជាមួយយើងដូចជាស្រមោលអង្រួនប្រាណ"។