រាត្រីមួយនាដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៨០ ខ្យល់អាកាសត្រជាក់ស្រេបនៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះបានបោកបក់កាត់ដងទន្លេ Green River ក្នុងរដ្ឋវ៉ាស៊ីនតោន។ ទឹកទន្លេដែលធ្លាប់តែហូរថ្លាយង់ និងជាកន្លែងកម្សាន្តរបស់ប្រជាជនក្នុងតំបន់ បានប្រែប្រួលជាស្ងាត់ជ្រងំ និងពោរពេញដោយវិញ្ញាណខ្មោចព្រៃ បន្ទាប់ពីសាកសពស្ត្រីវ័យក្មេងជាច្រើននាក់ត្រូវបានគេប្រទះឃើញជាបន្តបន្ទាប់នៅតាមច្រាំងទន្លេ និងក្នុងព្រៃជ្រៅដែលពោរពេញដោយរុក្ខជាតិស្មៅខ្ពស់ៗ។ សុបិនអាក្រក់មួយបានចាប់ផ្តើមគ្របដណ្តប់លើទីក្រុងតូចៗជុំវិញស្រុក King County ខណៈដែលព័ត៌មានអំពីឃាតករសេរីដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់បានរីករាលដាលដូចជាអគ្គិភ័យឆាបឆេះព្រៃ។ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថា ជនល្មើសជាប្រុសឬស្រី មានរូបរាងយ៉ាងណា ឬពួនស្ទាក់នៅទីណានោះឡើយ។ អ្វីដែលគេបានដឹងត្រឹមតែថា ស្ត្រីវ័យក្មេងដែលរត់ចោលផ្ទះ និងស្ត្រីរកស៊ីផ្លូវភេទនៅតាមដងផ្លូវ Pacific Highway South កំពុងតែបាត់ខ្លួនជាបន្តបន្ទាប់ដូចជាជក់កាញ់ ហើយរាល់ពេលដែលគេស្វែងរកពួកគេឃើញ គឺមានត្រឹមតែរាងកាយគ្មានវិញ្ញាណដែលត្រូវបានគេបោះចោលយ៉ាងព្រៃផ្សៃប៉ុណ្ណោះ។
នៅក្នុងការិយាល័យប៉ូលិសស្រុក King County ពន្លឺអំពូលអគ្គិសនីពណ៌លឿងទុំបានភ្លឺចែងចាំងពេញមួយយប់។ លោក Dave Reichert ដែលជាអ្នកស៊ើបអង្កេតវ័យក្មេងម្នាក់ បានអង្គុយសម្លឹងមើលផ្ទាំងក្ដារខៀនដែលពោរពេញដោយរូបថតជនរងគ្រោះ រូបភាពកន្លែងកើតហេតុ និងខ្សែចំណងពណ៌ក្រហមដែលតភ្ជាប់ពីតម្រុយមួយទៅតម្រុយមួយទៀត។ ភ្នែករបស់លោកពោរពេញដោយភាពនឿយហត់ និងក្តីបារម្ភ ព្រោះរាល់ពេលដែលទូរស័ព្ទនៅលើតុរបស់លោកបន្លឺឡើង លោកតែងតែភ័យខ្លាចថានឹងទទួលបានដំណឹងអំពីសាកសពថ្មីមួយទៀត។ អាជ្ញាធរបានបង្កើតក្រុមការងារពិសេសមួយឈ្មោះថា "Green River Task Force" ដើម្បីដេញតាមដានឃាតកររូបនេះ។ ប៉ុន្តែឃាតករដែលគេឲ្យរហស្សនាមថា "ឃាតករទន្លេបៃតង" (Green River Killer) ហាក់ដូចជាព្រលឹងខ្មោចដែលគ្មានរូបរាង។ គេបានធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងល្អិតល្អន់បំផុត ដោយបើករថយន្តភីកអាប់ដើរល្បាតតាមដងផ្លូវស្ងាត់នៅពេលយប់ជ្រៅ និយាយលួងលោមជនរងគ្រោះឲ្យឡើងជិះរថយន្ត រួចដឹកពួកគេទៅកាន់ទីតាំងស្ងាត់ឆ្ងាយពីភ្នែកមនុស្ស ដើម្បីធ្វើសកម្មភាពរឹតបំពង់កសម្លាប់។ បន្ទាប់មក គេបានយករាងកាយរបស់ពួកគេទៅបោះចោលក្នុងព្រៃជ្រៅ រួចត្រឡប់មកសម្អាតភស្តុតាងយ៉ាងស្អាតបាត រហូតមិនបន្សល់ទុកស្នាមម្រាមដៃ ឬតម្រុយច្បាស់លាស់ណាមួយឡើយ។
ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅជាច្រើនខែ និងច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្តែចំនួនជនរងគ្រោះនៅតែបន្តកើនឡើងឥតឈប់ឈរ ពីម្នាក់ទៅប្រាំនាក់ ពីប្រាំនាក់ទៅម្ភៃនាក់ និងរហូតដល់សិបនាក់។ ក្តីសង្ឃឹមរបស់ក្រុមស៊ើបអង្កេតបានចាប់ផ្តើមរលាយទៅ ខណៈដែលសាធារណជនបានរិះគន់អាជ្ញាធរយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរចំពោះភាពអសមត្ថភាពក្នុងការចាប់ខ្លួនឃាតករ។ នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ១៩៨៣ និង ១៩៨៧ តម្រុយតូចមួយបានលេចឡើង នៅពេលដែលសាក្សីបានរាយការណ៍អំពីរថយន្តភីកអាប់ពណ៌បៃតងចាស់មួយគ្រឿង ដែលតែងតែបើកវ៉េរ៉ែនៅជិតកន្លែងដែលជនរងគ្រោះបាត់ខ្លួន។ ប៉ូលិសបានតាមដានរហូតស្គាល់ម្ចាស់រថយន្តនោះ គឺបុរសម្នាក់ឈ្មោះ Gary Ridgway ដែលជាជាងបាញ់ថ្នាំរថយន្តនៅរោងចក្រក្នុងស្រុកម្នាក់។ Ridgway ត្រូវគេហៅមកសាកសួរ និងឆែកឆេរផ្ទះសម្បែងយ៉ាងល្អិតល្អន់។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅចំពោះមុខក្រុមអ្នកស៊ើបអង្កេត Ridgway បានបង្ហាញទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ គ្មានអាការភ័យខ្លាច ឬសង្ស័យបន្តិចណាឡើយ។ គេបានឆ្លើយសំណួរដោយរលូន ថែមទាំងឆ្លងកាត់ការធ្វើតេស្តឧបករណ៍កុហក (Polygraph) ដោយជោគជ័យទៀតផង។ ដោយសារតែនៅសម័យនោះ គ្មានភស្តុតាងវិទ្យាសាស្ត្ររឹងមាំ និងគ្មានស្នាមផ្តិតមេដៃនៅក្នុងកន្លែងកើតហេតុ ប៉ូលិសគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីដោះលែងរូបគេឲ្យមានសេរីភាពវិញនោះឡើយ ដោយគ្រាន់តែប្រមូល និងរក្សាទុកសំណាកកោសិកាទឹកមាត់ (Saliva swab) របស់គេទុកនៅក្នុងបន្ទប់ដេប៉ូភស្តុតាងប៉ុណ្ណោះ។
ភាពទាល់ច្រកបានគ្របដណ្តប់លើសំណុំរឿងនេះអស់រយៈពេលជិតពីរទសវត្សរ៍។ សំណុំរឿង "Green River Killer" បានក្លាយជាសំណុំរឿងត្រជាក់ (Cold Case) ដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រអាមេរិក។ បន្ទប់រក្សាទុកភស្តុតាងត្រូវស្ទះដោយប្រអប់ឯកសាររាប់ពាន់ប្រអប់ ហើយសាច់ញាតិរបស់ជនរងគ្រោះត្រូវរស់នៅក្នុងភាពឈឺចាប់ និងអស់សង្ឃឹមជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយគិតថា ឃាតករដែលបានសម្លាប់កូនស្រី ឬបងប្អូនរបស់ពួកគេ នឹងគ្មានថ្ងៃត្រូវគេចាប់ខ្លួនបានឡើយ។ លោក Dave Reichert ដែលបានឡើងកាន់តំណែងជាប្រធានប៉ូលិស (Sheriff) នៅតែមិនទម្លាក់ដៃចោលឡើយ។ សក់របស់លោកបានប្រែជាប្រផេះ ស្នាមញញឹមបានបាត់បង់ពីផ្ទៃមុខ ប៉ុន្តែបេះដូងរបស់លោកនៅតែឆេះសន្ធោសន្ធៅដោយបំណងចង់ស្វែងរកយុត្តិធម៌ជូនជនរងគ្រោះ។ លោកតែងតែត្រឡប់ទៅមើលរូបថតចាស់ៗ និងកត់ត្រាទុកនូវរាល់រឿងរ៉ាវទាំងអស់នៅក្នុងកំណត់ហេតុផ្ទាល់ខ្លួន។
រហូតដល់ឆ្នាំ ២០០១ យុគសម័យថ្មីនៃវិទ្យាសាស្ត្រកោសល្យវិច័យបានចាប់ផ្តើមរះឡើង។ បច្ចេកវិទ្យាពិនិត្យ DNA កម្រិតខ្ពស់ (STR DNA Analysis) ត្រូវបានអភិវឌ្ឍរហូតអាចវិភាគសំណាកជីវសាស្ត្រតូចៗដែលរក្សាទុកតាំងពីអតីតកាលបាន។ លោក Dave Reichert និងក្រុមការងារស៊ើបអង្កេតជំនាន់ថ្មីបានសម្រេចចិត្តបើកប្រអប់ភស្តុតាងចាស់ៗឡើងវិញ។ ពួកគេបានដកយកសំណាកកោសិកាទឹកមាត់របស់ Gary Ridgway ដែលត្រូវបានប្រមូលទុកតាំងពីឆ្នាំ ១៩៨៧ (ជិត ១៤ ឆ្នាំមុន) ហើយផ្ញើវាទៅកាន់មន្ទីរពិសោធន៍កោសល្យវិច័យរដ្ឋ ដើម្បីប្រៀបធៀបជាមួយនឹង DNA ដែលស្រង់ចេញពីស្ពែម និងកោសិកាជីវសាស្ត្រដែលរកឃើញលើរាងកាយជនរងគ្រោះដំបូងៗក្នុងឆ្នាំ ១៩៨២។
នៅក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍ដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ អ្នកជំនាញ DNA បានអង្គុយសម្លឹងមើលអេក្រង់កុំព្យូទ័រដោយចិត្តភ័យបុកពោះ។ ក្រាហ្វិក និងខ្សែរលក DNA បានចាប់ផ្តើមរត់តម្រៀបគ្នាយ៉ាងយឺតៗ។ ស្រាប់តែនិមិត្តសញ្ញាពណ៌ខៀវបានលេចឡើងនៅលើអេក្រង់ ជាមួយនឹងសារបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់៖ "MATCH" (ត្រូវគ្នា)។ លទ្ធផលបានបង្ហាញថា DNA របស់ Gary Ridgway ត្រូវគ្នាបេះបិទ ១០០% ទៅនឹង DNA របស់ឃាតករដែលបានសម្លាប់ស្ត្រីកាលពី ២០ ឆ្នាំមុន។ ស្មារតីនៃការតស៊ូ និងការរង់ចាំយ៉ាងយូរអង្វែងរបស់ក្រុមប៉ូលិសបានផ្ទុះឡើងជាពន្លឺយុត្តិធម៌។ នៅថ្ងៃទី ៣០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០០១ កម្លាំងប៉ូលិសពិសេសជាច្រើននាក់បានចុះឡោមព័ទ្ធ និងចាប់ខ្លួន Gary Ridgway នៅខាងក្រៅរោងចក្រដែលគេធ្វើការ ខណៈដែលគេកំពុងដើរចេញមកក្រៅដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះរូបគេឡើយ។
នៅចំពោះមុខភស្តុតាង DNA ដ៏រឹងមាំ និងគ្មានផ្លូវគេចវេះ Ridgway បានយល់ព្រមធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងសារភាពទោស ដើម្បីគេចផុតពីទោសប្រហារជីវិត។ គេបានដឹកនាំក្រុមអ្នកស៊ើបអង្កេត និងលោក Dave Reichert ចុះទៅកាន់ព្រៃជ្រៅ និងច្រាំងទន្លេជាច្រើនកន្លែង ដើម្បីចង្អុលបង្ហាញទីតាំងសាកសពដែលគេបានកប់ និងលាក់ទុកកាលពីអតីតកាល។ នៅក្នុងបទសម្ភាសន៍ដ៏រន្ធត់ Ridgway បានសារភាពថា គេបានសម្លាប់ស្ត្រីយ៉ាងហោចណាស់ ៧១ នាក់ ហើយគេមិនដែលស្តាយក្រោយ ឬមានចិត្តអាណិតអាសូរចំពោះជនរងគ្រោះឡើយ។ សម្រាប់រូបគេ ការសម្លាប់មនុស្សគឺជាទម្លាប់ និងជាការកម្សាន្តមួយតែប៉ុណ្ណោះ។ នៅឆ្នាំ ២០០៣ តុលាការបានប្រកាសទោសផ្តន្ទាទោស Gary Ridgway ឲ្យជាប់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិតចំនួន ៤៩ ដងជាប់ៗគ្នា ដោយគ្មានសិទ្ធិស្នើសុំនៅក្រៅឃុំឡើយ។
រឿងរ៉ាវនៃ "ឃាតករទន្លេបៃតង" បានបញ្ចប់ទៅដោយការបន្សល់ទុកនូវមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយសម្រាប់ពិភពលោក។ វាជារឿងក្ដីដែលស្មុគស្មាញ និងចំណាយពេលរហូតដល់ទៅជិត ២០ ឆ្នាំទម្រាំចាប់ខ្លួនឃាតករបាន និងជាង ៣០ ឆ្នាំទម្រាំអាចរកឃើញសាកសពជនរងគ្រោះស្ទើរតែទាំងអស់។ រឿងរ៉ាវនេះបានបង្ហាញឲ្យឃើញថា ទោះបីជាពេលវេលាកន្លងផុតទៅយូរប៉ុណ្ណា ទោះបីជាឃាតករមានល្បិចកលពួនស្ទាក់ក្នុងភាពងងឹតយ៉ាងជិតឈឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពន្លឺនៃវិទ្យាសាស្ត្រ និងបេះដូងមិនទម្លាក់ដៃរបស់អ្នកស៊ើបអង្កេត នឹងតាមដេញទាញយកយុត្តិធម៌មកជូនជនរងគ្រោះ និងសង្គមជាតិវិញនៅថ្ងៃណាមួយជាមិនខាន។